Dzisiejsze fundusze inwestycyjne to nic innego jak zbiorowe gromadzenie i inwestowania środków pieniężnych. Składki płacone są przez uczestników określonego funduszu. Są nimi zarówno osoby prywatne jak i przedsiębiorstwa. Kiedyś były one nazywane funduszami powierniczymi. Pierwowzorem w tej materii był Pioneer.

Nowelizacja ustawy zmieniła nazwę z funduszy inwestycyjnych na fundusze powiernicze jednak idea i mechanizmy nie uległy zmianie. Co do zasady koncept pozostał ten sam jednak ustawa wprowadziła wiele pozytywnych modyfikacji m.in. usystematyzowała pewne pojęcia i prawa związane z funduszami inwestycyjnymi. Oczywiście do dzisiaj funkcjonuje pojęcie fundusz powierniczy. Odnosi się ono do prywatnych inicjatyw dokonywanych przez  zamożniejsze osoby. Ich majątek jest bowiem zarządzany przez specjalistyczne kadry. Dzięki takiemu rozwiązaniu inwestor nie musi na bieżąco śledzić działań inwestycyjnych.  Fundusz powierniczy zwany jest także funduszem zbiorowego inwestowania. Jest to fundusz otwarty, który sprzedaje za pośrednictwem prowizji jednostki uczestnictwa. Członek danego funduszu mnoży swój majątek  wtedy, gdy w momencie wycofania środków – odbywa się to poprzez umorzenie jednostek uczestnictwa- cena umarzanej jednostki ma większą wartość niż cena jej zakupu powiększonej o pobrane prowizje. Środki funduszu powierniczego zgodnie z założeniami ustawy o funduszach inwestycyjnych , mogły być inwestowane w papierach wartościowych z uwzględnieniem kolejnych wytycznych: 90% wartości środków funduszu powierniczego musiało być inwestowane w papiery wartościowe, pozostałe 10% mogły być lokowane w inne papiery, nie więcej niż 5% wartości środków funduszu mogło być inwestowanych w tych samych papierach wartościowych jednego emitenta. Limity do odnosiły się do papierów wartościowych emitowanych przez skarb państwa lub Narodowy Bank Polski.